Waarom willen wij boeren?

Beste lezer,

Na meer dan een jaar is hier eindelijk de vijfde editie van het Kollebloem Magazine. We gaan ons vanaf nu beperken tot 1 magazine per jaar. We leren van Goethe, die via Rudolf Steiner een grote invloed had op de biodynamische landbouw: "In der Beschränkung zeigt sich erst der Meister".

Nochtans, we boeren niet alleen, we doen ook ontelbaar veel andere dingen. Hagen scheren, snoeisel verhakselen, serres afbreken en opbouwen, beregeningssystemen bedenken, installeren en ... herstellen. Rieken van nieuwe stelen voorzien, wieltjes smeren groot en klein, ... Een boer.in is zoals een Zwitsers zakmes. Allerlei talenten worden bovengehaald als de omstandigheden daar naar vragen. Op De Kollebloem worden we daarbij geholpen door onze lijfspreuk: Boeren doe je niet alleen. Van bij het begin waren er nonkels en tantes die hielpen. Nu is er een team van vrolijke vrijwilligers met veel talent dat ons helpt met al die extra’s. Je leest er meer over in dit magazine.

Landbouw, en zeker biodynamische landbouw, is ook agri-cultuur. Cultuur zorgt voor verbinding. Tussen mensen onderling door samen te ontdekken op welke creatieve manieren je 'mens' kan zijn. Tussen mensen en hun omgeving door alle indrukken die we opdoen te transformeren in iets dat we delen. Het is dan ook niet zo vreemd, maar wel redelijk uniek, dat we op onze biodynamische boerderij een koor hebben. Al meer dan 15 jaar wordt hier elke 14 dagen gezongen in de yurt. Koorlid Jan en dirigente Krista vertellen over hun ervaringen.

Boeren, boerinnen, boer.inn.en. Sinds een tijdje gebruiken we het woord boer.in zo vaak mogelijk in onze teksten. Het is grammaticaal niet helemaal correct, maar heeft wel een belangrijke functie. Het maakt zichtbaar dat achter het woord boer heel wat onzichtbare vrouwen schuil gaan. Antoinette schreef enkele jaren geleden een artikel over de plaats van de vrouw in de landbouw. Cijfers, beleid, getuigenissen en zusterschap, je vindt het allemaal in dit magazine.

De heetste zomer ooit, verdroogde grond, verbrande bloemetjes aan de tomatenplanten, ... en toch blijven we graag boeren. Het is niet omdat we er rijk van worden, ons inkomen bengelt onderaan elke oplijsting van salarissen. Het is zeker niet omdat het gemakkelijk is, elk jaar moeten we nieuwe dingen leren. In een artikel over klimaatbestendige landbouw lees je dat biodynamische landbouw veel troeven heeft, maar ook niet alles alleen kan oplossen. De auteur zegt op het einde dat we vooral menselijker moeten zijn, dichter bij elkaar.

Het wereldnieuws, in de krant, op tv of een van de vele andere platformen, toont ons weinig samenhorigheid. Het gaat altijd ergens mis, de toekomst die ons voorgeschoteld wordt lijkt op maat gemaakt van rijke tech-ondernemers. Politici besparen op alles wat we samen nodig hebben, maar wapens en oorlog mogen ver buiten budget gaan. Wie werkt er nog gewoon voor het goed van de mensen? 

Als we 's ochtends de zon zien opkomen boven het veld, dan groeit de moed voor de dag. Als we de koe horen loeien omdat ze vers hooi wil. Als we een hommel in een bloem zien kruipen. Als we een vrijwilliger goed gemutst zien zeisen, zonder aankondiging, zonder moeten, gewoon omdat hij dat wil. Als we op woensdagavond het koor horen zingen tot in onze slaapkamer. Dan voelen we hoop. Genoeg om verder te doen, om te dromen en om te geloven. Dan geloof ik weer dat de mensen het voor elkaar willen doen, samen, dichter bij elkaar. 

Wij willen boeren, maar niet alleen.

Ruben